Project omschrijving

Naar de pagina van DutchDriveForUkraine

Dit is een kort verslag van een tweede rit naar Polen om Oekraïne vluchtelingen te gaan halen

Vorige week haalden wij onze gasten op in Poznan, dat 175 km over de grens van Duitsland met Polen ligt, 252 km van de laatste Supercharger in Duitsland, bij een Van Der Valk restaurant in Blankenfelde-Mahlow bij Berlijn. Een nadeel van Poznan is dat hier slechts 6 stalls zijn, die moeilijk bereikbaar zijn (midden in het centrum van grote stad), op een afgesloten terrein met betaalde toegang en vaak ook ge-iced zijn. Momenteel is het ook erg druk vanwege andere vrijwilligers met Tesla’s.

Daarom hebben wij voor deze tweede rit een andere ophaallocatie gekozen, namelijk Rzepin, en zijn we met een model Y en een model X vertrokken. Rzepin is een klein dorp (7.000 inwoners) op slechts 21 km van de Pools-Duitse grens. Tegelijkertijd is het een knooppunt van treinen die naar Duitsland gaan, dus zeer goed bereikbaar voor mensen die met de trein vanuit Warschau, Krakow, Wroclaw of Poznan komen. Vanuit al deze plaatsen is Rzepin zonder overstappen te bereiken.

Rzepin herbergt ook een flink aantal hotels. Het was lastig om op zo korte termijn een hotel te vinden voor onze 5 gasten (2 moeders en 3 kinderen) die ook een hond en vogel bij hadden. Uiteindelijk vonden wij plek in het motel U Olka, op een tiental kilometer buiten Rzepin. Het is een eenvoudig maar prima motel, met grotere kamers. Onze gasten met huisdieren hadden een zeer grote kamer met 4 bedden en nog een tweede kamer voor 2 personen. Het ontbijt was ook prima en werd persoonlijk uitgeserveerd.

Omdat er geen plek meer was voor ons, de chauffeurs, zaten wij in het Grand Boutique Hotel in het centrum van Rzepin. Dat was ook een prima hotel. Beide hotels kostten zo’n 50 euro per kamer per nacht. (Voor vrijwilligers van de club geldt dat ze hun eigen overnachting zelf betalen, vanuit de donatiepot kunnen de kamers voor de gasten worden betaald, maar wij hebben alles zelf betaald). We hebben geen oplaadplek kunnen vinden, maar omdat Rzepin op slechts 110 km van de Supercharger bij Berlijn ligt, kun je gemakkelijk heen en weer zonder laden.

In Rzepin afspreken bespaart de chauffeurs zo’n 5 uur retour aan reistijd en laden ten opzichte van Poznan of Wroclaw. Rzepin ligt op ruim 700 km van Utrecht. Het ontmoeten van de gasten verliep erg soepel. Rzepin heeft een klein station, waar je elkaar niet kunt mislopen. Onze gasten waren al een maand in een opvangkamp in Krakow en hadden veel bagage bij zich. Het betrof twee vriendinnen; een moeder met zoon van 11 en een moeder met dochters van 13 en 6, inclusief hond en parkiet. De moeders werkten als journalist en designer in Oekraïne en woonden in Kiev. Vanaf het station zijn we onmiddellijk naar hun hotel gegaan en hebben hen geholpen met de bagage. Vanuit Nederland hadden we een grote hoeveelheid eten en drinken (dat lang houdbaar is) meegenomen, en wat leuke dingen voor de kinderen. De gasten waren zeer dankbaar en vielen ons om de hals.

De volgende ochtend hadden we afgesproken om hen om 08:30 op te halen bij het hotel om meteen door te rijden naar Nederland. Uiteindelijk reden we pas om 09:30 weg, want zaken lopen vaak anders, zeker met kinderen. Bij Berlijn zijn we weer gaan laden, al hadden we makkelijk 1 of 2 superchargers verder kunnen nemen. En dat is handig, want Berlijn kan druk zijn, zeker met alle andere vrijwilligers.

Na Berlijn zijn we nog een keer voor een plaspauze gestopt bij Irxleben en hebben daar kort geladen. Daarna konden we rechtstreeks door naar de Supercharger bij Bissendorf. Een grote V3-locatie met veel winkels, bakker etc., het was een prima locatie. Vanuit daar konden we rechtstreeks door naar Amsterdam. Overigens zijn er op die route inmiddels zeer veel Supercharger-locaties, je kunt er bijna om de 50km wel eentje vinden. Het is prachtig te zien hoe snel het netwerk in Duitsland uitgebreid is. Let op: veel locaties zijn V3. Dus voor de oudere Tesla’s, vergeet je CCS adapter niet!

De reis met onze gasten verliep prima. De kinderen hadden het naar hun zin en wisselden af en toe van auto. De moeders waren natuurlijk aangeslagen, we hebben veel met ze gepraat, ze spraken beiden redelijk goed Engels. Persoonlijke feiten laat ik hier vanuit privacy achterwege. Ze wilden perse naar Amsterdam, mede omdat één van de moeders daar iemand kende (maar waar ze niet konden verblijven).

Vooraf had ik vier keer met de gemeente Amsterdam gebeld om te vragen hoe de procedures waren. Daarover kreeg ik geen echte helderheid. Wij zouden de gasten naar het station moeten brengen, waar ze ingeschreven zouden worden. Dit zou een paar dagen in beslag nemen (!) en men zou daar moeten slapen. Eenmaal aangekomen bij het station bleek, zoals verwacht, de locatie volkomen onbereikbaar te zijn met de auto. Om er te komen reden wij over de trambaan en stoep
en parkeerden de auto’s op de stoep recht voor de deur.

Achter onze voorruit hadden wij de leaflet van Michael Chapman liggen met vlag van Oekraïne en tekst “Refugee evacuation”, hierdoor hebben we geen boete gekregen. Ook hadden Paul en ik onze rode Tesla Owners Club jacks aan, waardoor we goed herkenbaar waren, dit was ook handig in Polen.

Alles ging anders dan ons telefonisch was verteld. Onze gasten werden daar inderdaad kort opgevangen in een aparte kamer en kregen daar eten en drinken (niet echt nodig voor onze gasten, want ze hadden natuurlijk van ons de hele reis allerlei zaken gekregen). Daar werden ze geregistreerd en meteen werd gemeld dat Amsterdam vol zat. De hulpverleners ter plekke moesten een landelijk nummer bellen om te kijken waar een opvanglocatie beschikbaar was, die ook huisdieren
accepteerde. Dat kon uren gaan duren en dan zouden de gasten per bus naar die locatie gaan. Dat vonden wij niet fijn, dus hebben wij ons nummer achtergelaten en zijn zelf gaan laden in Badhoevedorp, in afwachting van een telefoontje waar wij ze naartoe konden brengen.

Rond 22:00 (een uur na ons vertrek) kregen we al een telefoontje dat ze naar Hilversum konden, wij zijn meteen weer teruggegaan en hebben onze gasten naar Hilversum gebracht. Mijn persoonlijke overtuiging is dat het continue bijstaan en geruststellen de belangrijkste zaken zijn die wij kunnen doen voor deze mensen. Zo voelen zij zich steeds gesteund bij de voor hun lastige bureaucratische zaken. Overigens was het personeel in Amsterdam en Hilversum bijzonder professioneel en warm.

Rond 23:00 kwamen we aan in Hilversum. Het betreft het oude VARA-gebouw. Naast mensen uit Oekraïne, worden hier blijkbaar ook mensen uit Noord-Afrika opgevangen. Dit lijkt ons een nogal onhandige combinatie, omdat de mensen uit Oekraïne met name moeders met kinderen zijn, de anderen zijn vooral jonge mannen. Op de derde etage was een kamer voor onze 5 gasten. Het betrof een kantoor. De opvang was spartaans, geen bedden maar veldbedden. Geen gordijnen, echt
heel basaal. In de kamer naast hen zat een 80 jaar oud stel met Corona. Ze moesten dus wat verder het gebouw in voor een ander toilet, omdat het  dichtstbijzijnde toilet door hun buren gebruikt werd. Ook was er verderop een simpel keukenblok waar ze wat kunnen opwarmen. Om te douchen moeten ze via de receptie naar buiten waar een nood douche blok gemaakt is. Ik schrok van de manier waarop deze mensen opgevangen worden, dit is niet wat je verwacht van een ontwikkeld land dat (slechts) 28.000 Oekraïners opvangt (in tegenstelling tot Polen met 2,5 miljoen).

School lijkt wel goed geregeld. Voor kinderen tot 12 jaar is er een taalschool, waar men Engels of Nederlands leert. Vanaf 12 jaar is er zelfs een busje dat hen iedere dag naar een school in Laren brengt waar er een klas is speciaal voor Oekraïense kinderen.

Een week later ging ik met één van de moeders naar de Oekraïense ambassade, omdat haar 2 kinderen geen paspoort hebben. Inmiddels de ambassade gebeld om te procedure daar te vragen, ook dat zal weer een tijdrovende klus worden. Ze werken vanwege de grote aantallen niet op afspraak, dus gewoon langskomen en lang in de rij staan. Gelukkig moesten de kinderen dan niet mee.

Na een wederom emotioneel afscheid reden Paul en ik rond 23:30 naar huis. Ik vermoed dat wij binnenkort weer vluchtelingen zullen gaan ophalen.

Een paar leerpunten van deze tweede reis:

  • Rzepin is een goede ontmoetingslocatie. De gasten moeten toch met de trein komen en stappen een paar haltes verder uit. Voor de chauffeurs is Rzepin prima te doen in één dag (ook alleen) en er is prima accommodatie te vinden. Wel belangrijk om op tijd de accommodatie te regelen, omdat er uiteraard maar een paar hotels zijn. Omdat de gasten binnen Polen blijven, hebben ze dus ook geen gedoe met grensovergang naar Duitsland per bus of trein. Personen auto’s passeren ongemoeid.
  • Probeer vanuit Rzepin vroeg te vertrekken, bijvoorbeeld om 08:00. Dan kun je relaxed rijden en kom je in het licht aan in Nederland. Voor de gasten fijner dan midden in de nacht nog naar allerlei plekken gesleept te worden.
  • Zorg ervoor dat je vooraf weet hoeveel bagage men heeft, zodat je weet of het past.
  • Vooraf goed proberen met de gasten af te stemmen waar zij naartoe willen/gaan en duidelijk de procedures uitleggen, voor zover die te achterhalen zijn.
  • Het lijkt erop dat het niet uitmaakt waar je je met de gasten in Nederland meldt, want iedereen belt blijkbaar toch naar een centraal landelijk punt waar men de vluchtelingen verdeelt als de eigen stad vol blijkt. Ga daarom nooit naar het totaal onbereikbare meldpunt in Amsterdam, maar kijk bijvoorbeeld naar een punt in Oost Nederland, waar je toch langs komt. Dit bespaart de gasten (en chauffeurs) uren. Een andere optie is dat je bij je eigen gemeente of veiligheidsregio informeert. Zo heeft Paul een goede locatie gevonden in zijn woonplaats, waar onderdak en registratie goed samenwerken en bijna onder één dak zitten.
  • Het belangrijkste voor de mensen is goede opvang en dat gaat hand in hand met een betaalde baan. Wat Paul en mij betreft, ligt daar een mooie taak voor de TOC. Via onze nieuwsbrief zouden we een kort verslag van een rit kunnen maken met daarin een link naar het LinkedIn profiel van de gasten (uitdrukkelijk willen we er niet tussen gaan zitten).
  • Wees erop voorbereid dat het ophalen van vluchtelingen een emotionele aangelegenheid is.

Door Wouter v.E.