Project omschrijving

Naar de pagina van DutchDriveForUkraïne

Op 22 april reden we de derde rit door de TOC NL in het kader van het DutchDriveForUkraine initiatief van één van onze leden, Michael Chapman. Over het van de trein oppikken van een jonge vrouw om haar daarna naar een motel te rijden. Krijsende kinderen. Een kat. Medicijnen. En vertaal-apps. Een impressie. En een advies: meld je aan om mee te rijden, zeker als je een model Y of X hebt (vanwege de bagage)! Het is een mooie ervaring.

Dit keer reden Tesla Owner Club-leden Erwin en Paul, beiden met een model Y: Erwin zijn eerste rit, Paul zijn derde. Ik was mee als reserve chauffeur. Wouter vormde de superbelangrijke thuisbasis en verzorgde heel veel communicatie

De eerdere twee ritten, eentje op 7/8 april en eentje op 13/14 april, van Paul en Wouter hadden al veel nuttige lessen opgeleverd. Zo was besloten om niet ver oostelijk Polen in te rijden (naar Poznan, Wroclaw, Warschau of Krakow), maar naar Rzepin (spreek uit: Zjepin): Twintig kilometer over de grens met Duitsland, gericht op doorreizigers: een prima, maar klein station waar ook de internationale treinen stoppen die van Polen naar Duitsland rijden en waar je elkaar snel kan vinden, genoeg motels etc.

Wouter had in de dagen ervoor contacten gelegd met de Oekraïense gasten (en met het motel, en met een coördinator in Polen, en opvanglocaties in Nederland). Onder Oekraïners is Telegram populair, zoals dat bij ons Whatsapp is. Voordeel van Telegram: je kunt elk bericht met een enkele klik vertalen zodat de vluchtelingen Russisch konden schrijven en wij Engels. Wouter had afgestemd op welke dag en tijd de gasten met de trein naar Rzepin zouden reizen, dat ze wisten wie hen naar Nederland zouden rijden, hoeveel bagage er mee was, of er kinderstoeltjes en een bench voor de kat nodig waren etc. De dag voor onze rit waren we bezig om, onder andere via een ‘gratis ophalen’ Facebook-groep, bij lokale vrijwilligers maxi-cosi’s en 3 stoelverhogers te regelen.

Toen we vrijdag na een reis van tien uur  (Erwin kwam vanuit regio Rotterdam) om 18:30 arriveerden in Rzepin was het naar Nederland te brengen gezin (man, vrouw, kind van twaalf, kind van twee en baby van tien maanden) met hun kat al in het motel. Ze waren eerder die dag gearriveerd op het station. Wouter had gezorgd dat iemand van het motel hen had opgepikt van het station.

Etenstijd, dus we vroegen het gezin of ze nog moesten eten: de man en het oudste kind gingen mee naar een restaurant (toevallig in het andere hotel waar Wouter en Paul eerder al waren), de vrouw bleef met twee kinderen op de motelkamer. De vrouw van het gezin liet via Telegram weten dat ze bepaalde druppels voor de kinderen nodig had: via Google Maps vonden we een apotheek die nog twintig minuten open was: op een draf er naar toe. Ze hadden het juiste medicijn, maar in gelvorm, niet in druppelvorm: toch maar gekocht.

Bij het restaurant vroegen we of we wat eten mee konden nemen voor de vrouw van het gezin. Maar volgens de serveerster kon dat absoluut niet. Jammer. Dus nog even naar een Dino-supermarkt voor wat drinken, brood en beleg.

De volgende ochtend zou om 06:39 nog een jonge vrouw uit Oekraïne op het station arriveren, dus op tijd opstaan om haar op te pikken. Via Telegram hadden we al veel informatie uitgewisseld, inclusief een foto en beschrijving van kleren zodat we elkaar zouden herkennen. Er stapten veel mensen uit de lange trein, maar ik zag onze gaste nog niet. Terwijl ik het perron op liep kreeg ik een Telegram-bericht: “I am near the car”. Ik dacht: staat ze nu bij de auto, heb ik haar gemist? Maar even later zag ik haar naast een treinwagon staan, met de nodige bagage. Communicatie via vertaal-apps zorgt weleens voor misverstanden.

Terwijl we instapten, vroeg ze om internet. Toen ik mijn telefoon als hotspot had geactiveerd, begreep ik waarom: ze wilde meteen aan de slag met vertaal-apps. Terwijl we terug reden naar het motel begon ze al van alles te vragen. Ik stelde me voor hoe het moet zijn: een jonge vrouw, opgepikt door een ‘vreemde’ man, die een andere taal spreekt, in een ander land, die je naar een motel brengt.

Wouter had al geopperd: misschien wil ze ook even ontbijten, en biedt haar een douche aan. Dat wilde ze allebei wel. Ik had mijn motelkamer al leeg, maar nog wel de sleutel, dus ze kon daar douchen. 

Na het ontbijt liet Erwin zien hoe goed hij veel bagage in de twee auto’s weg wist te werken. De beide auto’s zaten propvol. De terugweg verliep voorspoedig (en ontspannen, met Autopilot in de Tesla’s). In een van de auto’s was het jonge kind de helft van de reis aan het huilen/schreeuwen omdat hij niet aan een Maxi-Cosi gewend was, dat was wat minder :-).

Tijdens, voor en na de rit was er verrassend veel plek voor grapjes: best spannend of, op welk moment en welke grapjes je kunt maken, omdat je niet weet met hoeveel stress en welke ervaringen je gasten zitten, en ook of er door de taalbarrière geen misverstanden ontstaan. Achteraf kregen we van één van de gasten te horen dat ze sinds lang niet zoveel had gelachen op één dag: mooi. Ook lieten de Oekraïense gasten weten graag aan de slag te gaan: de jonge vrouw had jaren ervaring in een apotheek, de man had een achtergrond in de muziek (songwriter, rapper) en festivalwereld.

De Oekraïners hadden aangegeven naar de regio Amsterdam te willen. Vaak is onduidelijk waarom. “Dat is de hoofdstad”. Eh, ja. Maar Wouter en Paul hadden bij de eerdere ritten gezien dat het meldpunt op het Centraal Station onbereikbaar is, de stad sowieso geen vluchteling meer opneemt en de alternatieve opvang soms erg spartaans is, soms zo erg dat je schaamt om daar mensen achter te laten: Wouter heeft daar veiligheidsregio’s, een burgemeester en locatiemanager nog op aangesproken.

Wouter had voor deze rit na veel rondbellen daarom geregeld dat we terecht konden in de opvang in Beuningen, bij Nijmegen. Uiteraard moeten er voor de opvang formulieren worden ingevuld, en terwijl wij reden, zorgde Wouter via Telegram dat de formulieren ingevuld werden, en al naar de opvang werden gestuurd, zodat ze wisten wie er onderweg waren. De ‘normale’ procedure is dat dit gebeurt bij aankomst, wat niet prettig is. Dankzij de goede procedures in Beuningen en de hulp van Wouter ging dit nu juist vlekkeloos.

De aankomst in Beuningen was perfect geregeld. Een grote vlag bij de sporthal die de Oekraïners welkom heette. Een grote, sterke en super aardige gastheer die hielp met spullen naar binnen brengen en heel goed was in rustig communiceren. Een Russische tolk die langer was gebleven na haar dienst om onze gasten te ontvangen en wegwijs te maken.

Uiteindelijk moet je naar huis, afscheid nemen. Je bouwt in de korte tijd dat je (vooraf communiceert en) elkaar ziet makkelijk een band op. Ik kon tranen niet onderdrukken. Je vraagt je af wat deze mensen hebben meegemaakt. Hoe het andersom zou zijn en voelen. Wat je zelf zou willen. En hoe het zou zijn om achtergelaten te worden en te moeten slapen in een sporthal met veel andere mensen en baby’s. Zo veel vragen…

Hartelijk dank aan Paul en Erwin die hun auto ter beschikking stelden. Aan Tesla dat het laden bij SuperChargers vergoed wordt. Aan Wouter voor de vele uren bellen en communiceren. En aan de mensen die een donatie deden. De drie chauffeurs hebben alle kosten, zowel voor zichzelf als voor de gasten (motel, eten etc), uit eigen zak betaald.

Door Raoul T.