Project omschrijving

Naar de pagina van DutchDriveForUkraine

Dit is een kort verslag van onze eerste rit richting Oekraïne op donderdag 7 en vrijdag 8 april om vluchtelingen op te halen.

We hadden het plans om richting Oekraïne af te reizen met de gedachte om een moeder met twaalfjarige dochter op te halen in Wroclaw. Daarnaast eventueel hulpgoederen af te leveren bij een lokale hulpverleningsorganisatie onder leiding van Ewa. We gingen dit doen met één auto, een tesla Model X, en twee chauffeurs, Wouter en Paul.

Onze passagiers kwamen uit Nikolaev, het zuiden van Oekraïne, per een door een hulporganisatie georganiseerde overigens gratis) bus naar de Poolse grens bij Lviv. Van daaruit met een andere bus Polen in. De reis naar Lviv ging goed, maar eenmaal in Lviv ontstond verwarring en een hele nacht oponthoud omdat het onduidelijk was hoe verder Polen in te gaan. Uiteindelijk werden ze min of meer gedwongen mee te gaan met een bus richting Warschau om nog een laatste stuk per trein te reizen. De bedoeling was vanuit Warschau per trein verder te reizen naar Wroclaw. Als je op de kaart kijkt zie je onmiddellijk dat de route via Warschau een flinke omweg was.

Bij aankomst in Warschau waren moeder en dochter sowieso niet meer in staat om verder te reizen en hebben wij het voor hen gereserveerde hotel in Wroclaw geannuleerd en een hotel vlakbij het station in Warschau geboekt, met de gedachte dat ze dan in ieder geval veilig konden uitrusten. Wij waren die avond nog in Nederland.

We vertrokken wat later uit Nederland door een record verkeersdrukte op donderdagochtend 7 april. Daardoor begon de reis eigenlijk pas om 09:30 vanuit de regio Utrecht. Tijdens de rit konden we zaken prima regelen omdat we met twee personen in één auto zaten. We kwamen tot de conclusie dat we niet naar Wroclaw zouden gaan, maar de passagiers in Poznan zouden ontmoeten. Dus boekten we daar een hotel voor hen en onszelf. Poznan was immers beter bereikbaar voor onze gasten en onszelf.

Van Michael kregen we de naam van een tweede moeder door die we konden oppikken in Wroclaw, zij had een vierjarig kind. Hen hebben we dus ook naar Poznan gedirigeerd en ook voor hen een kamer in hetzelfde hotel geboekt. Aangezien we ongeveer gelijktijdig met deze tweede moeder in Poznan zouden aankomen, spraken we af haar op het station op te pikken. Maar er klopte allerlei zaken niet in de afstemming met haar, want ze was al veel eerder op het station van Poznan. Het lukte nog net om een kinderzitje voor het vierjarige kind te kopen, maar dit liet ons geen tijd meer om de noodzakelijke Supercharger nog te bezoeken. Dus splitsten we ons bij het station op. Wouter pikte moeder en kind op en nam hen per taxi mee naar het hotel. Paul ging naar de Supercharger en kwam daarna naar het hotel. Het laden op die locatie was niet echt handig en het afrekenen van het parkeren bleek ook lastig. Hierdoor was de auto veel voller geladen dan we van plan waren, maar dan kwam later wel goed uit.

In het hotel was er verwarring met de tweede moeder, die bleek plots in hotel te worden vergezeld van een derde moeder met een achtjarig kind. Die wilden ook mee, maar daar was onvoldoende ruimte voor. Dat bespraken we met de twee moeders, waarbij ook wat onzinverhalen over de opvang in Nederland door hen werden verteld, blijkbaar bestaan daar verkeerde beelden over in Oekraïne. Ondanks onze geruststellingen en de afspraak de volgende ochtend met de moeder en het vierjarige kind naar Nederland te gaan, hadden zij ‘s ochtends het hotel al verlaten, zonder overigens daarover een woord tegen ons te reppen. Waarschijnlijk was zij bang dat zij in Nederland niet opgevangen zou worden omdat zij al voor de oorlog naar Polen was gekomen, vermoedelijk om economische redenen.

Overigens hadden wij haar net zo goed vervoerd naar Nederland, uiteraard maakt het hier niet uit of je voor of tijdens de oorlog het land verlaten hebt. Daardoor was het dus voor de moeder en twaalfjarige dochter een comfortabele rit op de achterbank van de auto, waarbij veel geslapen werd. Uiteindelijk was er slechts één extra stop nodig, naast de laadstops. De passagiers werden vrijdagavond rond 21:00 afgeleverd in Papendrecht bij een Oekraïense vriendin die met een Nederlander was getrouwd en hen al de hele reis via Telegram had begeleid.

Leerpunten van deze reis:

  • Reizen per trein in Polen is probleemloos voor de vluchtelingen. Ze krijgen treintickets met gereserveerde plaatsen en er rijden intercity treinen met niet al te veel stopplaatsen en bijna geen noodzaak tot overstappen.
  • Er doen de wildste verhalen de ronde er zal ook wel echt van alles misgaan in een land waar plotsklaps een parallelle samenleving van miljoenen vluchtelingen ontstaat. Daardoor is het verstandig om streng te selecteren op wie er als vluchteling naar Nederland kan en mag. Namen, gezichten op een recente foto, telefoonnummers en paspoorten zijn cruciaal. Er zijn inderdaad voor sommige vluchtelingen valide redenen om die informatie niet te willen delen, maar dat betekent dan dat wij niets voor hen kunnen betekenen.
  • Poznan is niet ideaal om als ophaallocatie te dienen. Grote stad, met erg druk verkeer en onhandige Supercharger-locatie. Wel uitstekend per trein te bereiken.
  • Het reizen met 2 chauffeurs bleek ideaal. Je kan elkaar steeds afwisselen en de bijrijder kan continu de afstemming doen met de organisaties en de passagiers.
  • Internet is belangrijk voor de gasten. Alcadis, een distributeur van netwerk-hardware uit Houten, doneerde 4G routers met Wi-Fi Hotspotfunctie, zodat vluchtelingen in staat zijn om onderweg contact te onderhouden met hun familie en vrienden. De routers hebben een accuvoorziening, dit betekent dat ook zonder stroomvoorziening de verbinding functioneel blijft.

Door Wouter v.E.